Gastenboek

Voeg een bericht toe aan het gastenboek!

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22

ank benne schreef (2010-11-17 17:39:04):
 

hallo Els,

Wat een prachtig boek. Las net weer een paar regels en de schoonheid en liefde vervulden mij meteen weer. Ik krijg er niet genoeg van. Mijn ego is heel vaak nog niet te filmen groot maar zoveel liefde troost mij steeds weer.

Begin deze eeuw, het zal ergens in 2000 of 1001 geweest zijn, zat ik in de bus en vlak voor het eindpunt had ik een piekervaring. Ik hield van iedereen in de bus, er was geen scheiding meer, alleen maar liefde. Het zal misschien maar een halve minuut geduurd hebben. Op het werk vertelde ik het aan iemand, dat alle mensen in de bus goddelijke wezens waren.  Niets gebeurt zomaar. Toen het boek 'Het verhaal achter een cursus in wonderen, gelezen en daarna het boek zelf. Voor mij hangt het leven van wonderen en schoonheid aan elkaar. Mijn ego gooit bij tijden wat roet in het eten maar dat boeit me niet. Er is licht aan het eind van de tunnel, voor iedereen en dat is nog het mooiste ervan.

Liefs Ank.

 
Cecile Geurts-Huijbers schreef (2010-01-25 10:19:51):
 

Terug van het weekend AH-cursus.

Na afscheid te hebben genomen van alle cursusgenoten, Els, Anja en Emilia, wat mij af en toe wat te lang duurde, want ik wilde naar mijn man Piet toe, vond ik het moeilijk om weer in het 'gewone leven' te stappen.Gisteravond had ik geen zin om tv te kijken of te lezen. Ik wilde zoveel mogelijk bij mezelf blijven. Piet was heel balangstellend en wilde alles weten, maar ik was er nog niet toe aan om dit te delen met hem, behalve wat oppervlakkige feiten.

Vanmorgen ging Piet weer naar zijn werk, dat vond ik erg want nu wilde ik wel delen.Daar zit ik dan alleen in huis, ik mis de liefde van Piet, ik mis mijn liefdevolle cursusgenoten, ik mis de liefde van Els, Anja en Emilia en ik mis de vredige omgeving.

ik word geconfronteerd met mezelf en ik huil zoals ik nog nooit gedaan heb (behalve bij het overlijden van een paar dierbaren) Hier in de beslotenheid waar niemand me ziet. Ik word geconfronteerd met mijn eigen tekortkomingen, die mogen er zijn maar ik wil er wel aan werken.

Ondanks dat ik me verdrietig voel weet ik dat ik niet alleen ben en dat dit verdriet ook weer zal overgaan. En ondanks dit verdriet zijn er ook mooie momenten, want ik weet dat er weer een beetje van mijn zelf opgebouwde muurtje om me heen begint af te brokkelen.

Dit weekend is het begin van weer een nieuwe tijd!

Bedankt allemaal!

Cecile

 
anna warmerdam schreef (2010-01-09 13:55:33):
 

Van Oud naar Nieuw

Vol verwachting aanwezig op de workshop van oud naar nieuw bij Els. Mijn bewustwordingsproces van schuld naar onschuld liep als een rode draad door de dagen heen, het proces doormaken met liefdevolle mensen om mij heen, vergemakkelijkte het openen van mijn hart en liet de liefde stromen op een zacht, wiegende golf van warmte, saamhorigheid en oneindigheid, waarvoor ik iedereen in de groep ontzettend dankbaar ben. De openheid en kwetsbaarheid heeft mij ontroerd en draag ik voor eeuwig in mijn hart,

liefs, anna

 
Sjoerd Brandsma schreef (2010-01-09 11:15:03):
 

Bedankt voor de uitnodiging om iets achter te laten op het gastenboek van uw website.

Het is vandaag 9 januari 2010 en ik zie dat ik precies een jaar terug ook iets heb geschreven in uw gastenboek. Inmiddels heb ik contact gehad met u/jullie omdat ik de workshop 'Van Oud naar Nieuw' in Havelte heb meegedaan;

Een groot respect voor de manier en uitvoering is mij ten deel gevallen. De groep incl. Anja en Els blijven nu voor altijd deel uitmaken van mijn leven.

Iedereen bedankt voor de integriteit, respect en de open belangstelling voor het onbenoemde. 

Sjoerd - www.cvnd.nl

 

 
Een dankbaar iemand. schreef (2009-12-05 14:16:04):
 

Wat een opstelling in gang kan zetten!

Mijn kleindochter van bijna 5 jaar heet Femke en toen zij ongeveer 2 jaar was kreeg zij plekken op haar rechter beentje. Na de dermatoloog in het ziekenhuis geraadpleegd te hebben vertelde hij dat het ontstoken haarvaatjes waren die veroorzaakt werden door spanning. Spanning? Welke spanning? Haar moeder is mijn dochter Charlotte , haar vader heet Twan en zover als ik kon inschatten, liep het daar allemaal goed. Tijdens een familieopstelling bij Els, besloot ik om dit (de uitslag) op te laten stellen. Els liet mij goed zien dat je alleen iets van jezelf kunt opstellen en dat wat we af moeten blijven van dat wat van de ander is. Dus de relatie oma (ik) en Femke kwam aan bod en toen bleek dat deze relatie open was en dus geen duidelijkheid gaf, werden de ouders erbij gehaald. Al snel bleek dat er een spanning zat in de relatie Femke met haar vader Twan. Ook de vader van Twan (opa Gerard) kwam erbij.

Els heeft toen de opstelling gestopt omdat wij bij iets kwamen wat van de ander is. Wel gaf Els mij het advies om een foto van het gezin ergens in mijn huis te zetten en dan regelmatig het volgende te doen: Wijs de vader aan en zeg "Je bent heel welkom". Wijs daarna Femke, mijn kleindochter aan en zeg:"Ja". Ik vond de bereidheid om dit een paar weken lang te doen. Met mijn dochter en schoonzoon heb ik hier niet over gesproken.

De opa van Femke (de vader van Twan) is overleden toen zij 2 maanden was. Twan had een slechte relatie met zijn vader en tijdens zijn sterfbed gaf zijn vader aan dat hij niet welkom was. Zijn moeder is al veel eerder overleden.

Dan na ongeveer 2 maanden vertelt mijn kleindochter mij dat opa Gerard een sterretje is. Wanneer ik en mijn kleindochter het sterretje zagen zwaaiden we en soms vertelden we iets tegen het sterretje. Wat later vertelde Femke mij dat ze wel een foto van opa op haar kamer wilde hebben. :"Vertel dat maar tegen papa en mama,"was mijn antwoord en na een paar dagen liet zij mij enthousiast een ingelijste foto van haar opa met haar in zijn armen (de enige foto die er was) zien en die stond op haar kamer. Weer een paar weken later belde mijn kleindochter mij op met de vraag of wij (mijn man en ik) koffie kwamen drinken, want zij had met mama taarjes gebakken omdat opa Gerard jarig geweest zou zijn. De vader van Femke liet dit alles gebeuren en nam er soms aktief deel aan.

Een maand geleden hadden wij (mijn man en ik met ons hele gezin) ons jaarlijkse weekendje samen weg. Altijd een feest. In dat weekend kwam het gesprek ineens op de vader van Twan. En wat mij ontroerde was dat ik hem voor het eerst mild over zijn vader hoorde praten. Hij vertelde dat hij begrip had om dat wat zijn vader wel of niet had gedaan. Er was een opening gekomen in de realtie met zijn vader. Hij kon zijn boosheid wat los laten, zijn boosheid naar zijn vader maar zeker zo belangrijk  zijn boosheid naar zichzelf. Hij vertelde dat hij het ook mooi vond zoals zijn dochterje met opa bezig was.

En wat later bleek was dat de plekken op het beentje van mijn kleindochter grotendeels verdwenen waren.

Wat heeft dit alles mij ontroert en terwijl ik dit schrijf voel ik weer intens onze verbondenheid met elkaar. Ik voel diepe diepe dankbaarheid voor dat wat is.

Een dankbaar iemand.

De namen zijn in dit artikel gefingeerd.

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22

elsthissen.nl © 2019 | privacyverklaring

Els Thissen

  1. over
  2. agenda
  3. video's
    en foto's
  4. publicaties
  5. ...van hart
    tot hart...
  6. shop
  7. reacties