Gastenboek

Voeg een bericht toe aan het gastenboek!

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21

anna warmerdam schreef (2010-01-09 13:55:33):
 

Van Oud naar Nieuw

Vol verwachting aanwezig op de workshop van oud naar nieuw bij Els. Mijn bewustwordingsproces van schuld naar onschuld liep als een rode draad door de dagen heen, het proces doormaken met liefdevolle mensen om mij heen, vergemakkelijkte het openen van mijn hart en liet de liefde stromen op een zacht, wiegende golf van warmte, saamhorigheid en oneindigheid, waarvoor ik iedereen in de groep ontzettend dankbaar ben. De openheid en kwetsbaarheid heeft mij ontroerd en draag ik voor eeuwig in mijn hart,

liefs, anna

 
Sjoerd Brandsma schreef (2010-01-09 11:15:03):
 

Bedankt voor de uitnodiging om iets achter te laten op het gastenboek van uw website.

Het is vandaag 9 januari 2010 en ik zie dat ik precies een jaar terug ook iets heb geschreven in uw gastenboek. Inmiddels heb ik contact gehad met u/jullie omdat ik de workshop 'Van Oud naar Nieuw' in Havelte heb meegedaan;

Een groot respect voor de manier en uitvoering is mij ten deel gevallen. De groep incl. Anja en Els blijven nu voor altijd deel uitmaken van mijn leven.

Iedereen bedankt voor de integriteit, respect en de open belangstelling voor het onbenoemde. 

Sjoerd - www.cvnd.nl

 

 
Een dankbaar iemand. schreef (2009-12-05 14:16:04):
 

Wat een opstelling in gang kan zetten!

Mijn kleindochter van bijna 5 jaar heet Femke en toen zij ongeveer 2 jaar was kreeg zij plekken op haar rechter beentje. Na de dermatoloog in het ziekenhuis geraadpleegd te hebben vertelde hij dat het ontstoken haarvaatjes waren die veroorzaakt werden door spanning. Spanning? Welke spanning? Haar moeder is mijn dochter Charlotte , haar vader heet Twan en zover als ik kon inschatten, liep het daar allemaal goed. Tijdens een familieopstelling bij Els, besloot ik om dit (de uitslag) op te laten stellen. Els liet mij goed zien dat je alleen iets van jezelf kunt opstellen en dat wat we af moeten blijven van dat wat van de ander is. Dus de relatie oma (ik) en Femke kwam aan bod en toen bleek dat deze relatie open was en dus geen duidelijkheid gaf, werden de ouders erbij gehaald. Al snel bleek dat er een spanning zat in de relatie Femke met haar vader Twan. Ook de vader van Twan (opa Gerard) kwam erbij.

Els heeft toen de opstelling gestopt omdat wij bij iets kwamen wat van de ander is. Wel gaf Els mij het advies om een foto van het gezin ergens in mijn huis te zetten en dan regelmatig het volgende te doen: Wijs de vader aan en zeg "Je bent heel welkom". Wijs daarna Femke, mijn kleindochter aan en zeg:"Ja". Ik vond de bereidheid om dit een paar weken lang te doen. Met mijn dochter en schoonzoon heb ik hier niet over gesproken.

De opa van Femke (de vader van Twan) is overleden toen zij 2 maanden was. Twan had een slechte relatie met zijn vader en tijdens zijn sterfbed gaf zijn vader aan dat hij niet welkom was. Zijn moeder is al veel eerder overleden.

Dan na ongeveer 2 maanden vertelt mijn kleindochter mij dat opa Gerard een sterretje is. Wanneer ik en mijn kleindochter het sterretje zagen zwaaiden we en soms vertelden we iets tegen het sterretje. Wat later vertelde Femke mij dat ze wel een foto van opa op haar kamer wilde hebben. :"Vertel dat maar tegen papa en mama,"was mijn antwoord en na een paar dagen liet zij mij enthousiast een ingelijste foto van haar opa met haar in zijn armen (de enige foto die er was) zien en die stond op haar kamer. Weer een paar weken later belde mijn kleindochter mij op met de vraag of wij (mijn man en ik) koffie kwamen drinken, want zij had met mama taarjes gebakken omdat opa Gerard jarig geweest zou zijn. De vader van Femke liet dit alles gebeuren en nam er soms aktief deel aan.

Een maand geleden hadden wij (mijn man en ik met ons hele gezin) ons jaarlijkse weekendje samen weg. Altijd een feest. In dat weekend kwam het gesprek ineens op de vader van Twan. En wat mij ontroerde was dat ik hem voor het eerst mild over zijn vader hoorde praten. Hij vertelde dat hij begrip had om dat wat zijn vader wel of niet had gedaan. Er was een opening gekomen in de realtie met zijn vader. Hij kon zijn boosheid wat los laten, zijn boosheid naar zijn vader maar zeker zo belangrijk  zijn boosheid naar zichzelf. Hij vertelde dat hij het ook mooi vond zoals zijn dochterje met opa bezig was.

En wat later bleek was dat de plekken op het beentje van mijn kleindochter grotendeels verdwenen waren.

Wat heeft dit alles mij ontroert en terwijl ik dit schrijf voel ik weer intens onze verbondenheid met elkaar. Ik voel diepe diepe dankbaarheid voor dat wat is.

Een dankbaar iemand.

De namen zijn in dit artikel gefingeerd.

 
Sjoerd Brandsma schreef (2009-01-09 20:53:52):
 

Ik heb een persoonlijk bericht voor Els Thissen.

Lieve Els, ik heb de uitzending Het Vermoeden zonet bekeken na een tip van mijn vrouw Gea. Ze zei: ik weet zeker dat je dit mooi zult vinden... Gelukstranen hebben zonet over mijn wangen gerold, na het aansteken van jouw kaars opgedragen aan iedereen in de wereld.

Het boek Cursus in Wonderen lees ik met een hele mooie brok in mijn keel. Hier vloeit ook zo nu en dan een traan. Het is zoveel kennis, zoveel waarheid. Het is voor mij dé inspiratie geweest het Centrum voor Non-Dualiteit op te richten. Het staat nog helemaal in de kinderschoenen, maar ik verwacht hele grote mooie dingen mee te maken... ik heb het proces per slot van rekening gewoon toegeworpen gekregen... www.cvnd.nl

Bedankt voor je liefde (via de tv).

Groet, Sjoerd

 
Rita Cornegge schreef (2008-12-31 10:46:23):
 

Lieve Allemaal,

Wederom wil ik een ervaring met jullie delen. Een ervaring die een regelrecht gevolg is van een cursus in wonderen. Ik ben al maanden aan het stoeien met het Gedachtgoed en ik moet eerlijk bekennen dat ik nog geen bladzijde verder ben gekomen dan zo'n vijf maanden geleden. Niet zo vreemd voor mij want ik ben iemand die de materie volledig moet kunnen bevatten en nog belangrijker, volledig moet kunnen ervaren voor ik een stukje verder kan gaan. Ik ben naarstig aan het experimenteren geslagen met datgene wat ik uit de cursus had geleerd en ik moet zeggen; er ging een compleet nieuwe wereld voor mij open. Ik werd mij ervan bewust dat er ergens diep in mij een plekje was waarin het ego geen invloed had. Daar heerste rust, vrede en bovenal liefde. Ik leerde met vallen en opstaan de mensen om mij heen waar ik boos op was, of die mij gekwetst hadden, daarheen te brengen en vroeg ze vergiffenis voor het feit dat ik niet gezien had wie ze werkelijk waren. Een 'geheime' missie waarvan de ander geen weet had. Tot mijn stomme verbazing veranderde de relatie met die mensen totaal. Voor mij de ultieme bevestiging van hetgeen de cursus mij tot dusver had geleerd.

Mijn geheime missie werkte echter niet altijd en dat werd pijnlijk duidelijk toen ik een paar weken geleden in de spiegel keek en daarin ongevraagd het gezicht van mijn oudste zus tegenkwam. Een zacht "wordt het niet eens tijd om iets aan jullie relatie te doen" denderde mijn oren binnen maar werd al snel overschreeuwd door het gekakel van ego en zijn manschappen. Toch was de boodschap binnengekomen, maar ik slaagde er niet in om haar de speciale kamer binnen te loodsen. De slechte relatie met haar zat me onbewust toch dwars en ik begon, uit macht der gewoonte, het fenomeen zus en ik, te analyseren en kwam zoals altijd uit op de conclusie dat we als kind hadden geleerd dat we elkaars vijanden waren. Een direct gevolg van onze, problematische jeugd en het klimaat waarin we moesten overleven. Zij als oudste en ik als jongste met daartussenin nog vier anderen. Ik wist echter niet wat ik met de situatie aanmoest, ik was niet boos op haar, voelde geen rancune of iets dergelijks en voelde me eigenlijk alleen maar verdrietig over de slechte relatie met haar.

Een dag na de kerst belde mijn zwager met de mededeling dat mijn zus in het ziekenhuis lag. Ik nam de boodschap voor kennisgeving aan, vroeg naar haar toestand en wenste hem sterkte met de situatie en ging weer verder met hetgeen ik aan het doen was. Echter een paar uur later voelde ik een groeiend verlangen om haar op te zoeken. En alhoewel ego en zijn handlangers me op allerlei manieren op andere gedachten probeerde te brengen, pakte ik de telefoon en belde mijn zwager met de mededeling dat ik mijn zus ging bezoeken. Hij was met stomheid geslagen en vroeg me naar het waarom van mijn ongewone daad. Ik vertelde hem naar waarheid dat ik dat absoluut niet wist, dat de redenen me eigenlijk ook geen bal interesseerde en dat ik gewoon het verlangen voelde om haar te zien.

Wat er gebeurde toen ik haar na zoveel jaren in de ogen keek is bijna niet te beschrijven. Voor de allereerste keer zag ik mezelf in haar, zag en ervaarde ik wie we werkelijk zijn en voelde zoveel liefde voor ons allebei, dat mijn hart te klein leek. En zij voelde en ervaarde hetzelfde. Alle maars en als-sen van onze slechte relatie waren volledig verdwenen, deden er op de een of andere wonderlijke wijze, volstrekt niet meer toe, was totaal onbelangrijk. Deze ontmoeting, dit feest van herkenning, was en is het enige dat telt. We hebben elkaar anderhalf uur vastgehouden, aangekeken, verwonderd en genietend van deze hernieuwde kennismaking. We hebben nauwelijks iets gezegd en dat was ook niet nodig. Mijn man en zwager snappen er niets van, ze waren getuige van iets dat ze noooit eerder hadden gezien of ervaren, ach die lieverds zijn helemaal in de war.

Het is nu een paar dagen later en ik ben nog altijd van mijn stuk door deze ontmoeting, die zoveel in mij heeft veranderd. Aan de ene kant ben ik verbaasd dat ik in staat ben om zoveel liefde te kunnen voelen en aan de andere kant voelt het heel vertrouwd, alsof het nooit anders is geweest.... en dat is natuurlijk ook zo! Het bewustzijn van verbondenheid met anderen is nu groeiende en het verlangen om de mensheid met die liefde tegemoet te treden, groeit mee. Geen "geheime" achterkamertjes praktijken meer maar openlijke liefde. Tjee, als iedereen dat zou kunnen doen.... mijn God, hoe zou de wereld er dan uitzien?

Ik kijk naar het boek wat al maanden op me ligt te wachten en weet dat ik klaar ben voor een nieuw Hoofdstuk. Toepasselijker kan haast niet op deze laatste dag van het jaar. Ik wens jullie en mezelf nog heel veel liefdevolle ontmoetingen toe in 2009 en we zullen elkaar nog ongetwijfeld ergens tegenkomen.

Liefs, Rita

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21

elsthissen.nl © 2018 | privacyverklaring

Els Thissen

  1. over
  2. agenda
  3. video's
    en foto's
  4. publicaties
  5. ...van hart
    tot hart...
  6. shop
  7. reacties