Het werk van Els Thissen

Wie is Els Thissen

Liefde, ik stond er met mijn rug naartoe en heb me omgedraaid

Els Thissen

Elisabeth Magdalena Catharina Thissen, geboren 12 juni 1955 te Amsterdam. Getrouwd. Meester in de rechten. Geeft cursussen, trainingen en workshops op het gebied van AH, ECIW en The Work. Maakt mede het tijdschrift ...van hart tot hart...

Wanneer ik verneem dat Els Thissen een paar dagen in mijn woonplaats verblijft, neem ik de kans waar haar te vragen voor een interview. Als ze komt, nemen we plaats in de keuken. Daar rollen de volgende woorden over tafel...

Annemarie van Unnik, ...van hart tot hart... nr. 2, 2004

Uit een stapeltje kaarten met citaten uit Een Cursus in Wonderen trekt Els de volgende kaart:

Hebben berust op geven en niet op halen.
T6.V.C.6:1

Reactie: Dit is zo'n interessante zin. Stel je voor dat we ons werkelijk zouden realiseren: er is nooit eindigende overvloed. Er zitten vijf vissen in de mand en telkens als er een uit gaat blijven er vijf over. Hoe zou je je ideeën gestalte geven wetend dat die mand nooit leeg gaat, wat je er ook uithaalt? Want zelfs bij de gedachte "er is overvloed" en bij het aanbod er gebruik van te maken, sluipt acuut de gedachte binnen dat het ook ergens opraakt. Hebben berust op geven, berust op absoluut vertrouwen in oneindige overvloed. Als ik dat werkelijk zou snappen... dat zou interessant zijn.

Hoe ziet je arbeidzame leven eruit?

Als ik in mijn agenda kijk, zie ik dat ik workshops en trainingen geef. Die gaan over het in de praktijk leven van het gedachtegoed van Een Cursus in Wonderen, Attitudinal Healing en The Work of Byron Katie. En dat vind ik erg leuk.

Wat maakte dat je destijds openstond voor het gedachtegoed van Een Cursus in Wonderen?

Ik wilde gelukkig zijn en had vaak het gevoel dat ik dat niet was, dus was naarstig op zoek naar iets waarbij ik gelukservaringen kon hebben. Bij wat ik tot dan toe had gedaan, had ik niet het gevoel: hier land ik in. Toen ik de introductie van de Cursus las dacht ik, dit raakt aan iets waar ik ja tegen kan zeggen.

Het heeft me achterhaald

Hoe ben je met de Cursus en Attitudinal Healing in aanraking gekomen?

Ik las in Onkruid een aankondiging van een weekend met Marrigje Dijksma over Een Cursus in Wonderen en dacht daar moet ik heen. En ik had geen idee waar het over ging.Toen ik daar was, hield zij het boek omhoog met de vraag: wie kent het? Ik moest zo lachen, want een jaar daarvoor had ik het in handen gehad en gedacht: wat een intellectueel gebazel. Het heeft me achterhaald. Al weiger ik het, een jaar later krijg ik het weer op mijn bord. Met Attitudinal Healing ben ik in aanraking gekomen via Miracles in Contact, daarin werden AH-trainingen aangeboden en daar ben ik heengegaan.

De Coursegroep is bijna onmiddellijk begonnen bij mij thuis. Ik wilde meedoen aan zo'n groep, maar die was er niet.Toen ben ik begonnen met gelegenheid te geven om bij elkaar te komen. Dat is de Coursegroep geworden die nu nog steeds draait.

Als je op die hele periode terugkijkt, wat heeft je daarin dan het meest verbaasd?

Wat ik altijd geweldig vind, is om te zien hoe de dingen kosmisch geregeld zijn. Kennelijk draagt alles bij aan de ontwikkeling die het moet hebben. Ik ben me ervan bewust dat ik kan saboteren. Dat ik niet kan luisteren. Maar dat wanneer ik de bereidheid heb om beschikbaar te zijn... alles er is. Precies op het goede moment. Dat doet me steeds weer met open mond kijken, zoals een kleuter kijkt naar vuurwerk. Ik heb daar een verbaasd soort ontzag voor.

Wat zijn voor jou wonderen?

Wat ik een groot wonder vind, is als ik in staat ben liefde te zien in alles wat zich aan me voordoet. Er gebeurt iets... en daar in vrede bij staan. Ik stapte twee dagen geleden in de tram. Die was afgeladen vol. Twee banken achter ons ontstond een enorm geschreeuw. Er was een Marokkaanse vrouw ingestapt met een kort gedecolleteerd truitje. Een pittige tante, ze leek heel erg opgewonden. Er kwam nog een Marokkaanse dame binnen, in het lang en hooggesloten. Zij riep tegen die eerste: "Kijk me niet aan!" Die schreeuwde: "Ik kijk waar ik wil!" Ze begonnen te schelden, te schoppen en te slaan. Ik ben opgestaan en er heengegaan. Ik liep naar die vrouw toe die zo opgewonden was. Haar ogen spuwden vuur. Mijn hand raakte haar wang aan en ik zei: "Lieverd, kijk me eens aan. Och lieverd, wind je toch niet zo op." Ik raakte haar arm aan, pakte haar hand. Ze heeft me niet eens gezien. Ze bleef schelden. Ze pakte haar mobieltje en riep tegen die andere vrouw: "Mijn man komt, dan zullen jij en je man wat meemaken; kom maar naar buiten, ik pak je wel!" Iemand zei tegen mij: "Doe toch iets, die vrouw krijgt problemen." Ik zei: "Ja lieverd, ik spreek haar aan en ze hoort het niet." Een prachtig moment eigenlijk, ik stond erbij en voelde geen angst. Ik voelde me zo beschermd. Kennelijk hadden ze iets uit te vechten en was dit wat die vrouw wilde. En ik dacht niet: ze moet het anders doen. Toen ze uitstapten riepen de mensen: "Chauffeur ze zijn eruit, deuren dicht, rijden!!!" Misschien vind ik dat wel het wonder: het gebeurt, ik speel er een rol in - en het is ook zo weer voorbij.

Is hier werk voor mij te doen?

Wat vooral heeft je dichter bij het ervaren van liefde gebracht?

De wens om er dichterbij te zijn en de bereidheid het steeds weer te oefenen. Ik realiseer me dat wanneer ik daar lui in ben, het me meer tijd kost die ervaring binnen te laten; om het levend te krijgen in mezelf. Het is net of ik dat alleen maar zo krijg door het mezelf aan te bieden. Bijvoorbeeld door in die tram naar zo'n boze mevrouw te gaan en lieverd tegen haar te zeggen, merk ik dat ik dat vanuit mijn tenen kan voelen. Een van de dingen die ik me voorgenomen heb, is om gewoon "lieverd" tegen mensen te zeggen. En waar er een innerlijke reactie op komt, of waar ik me afvraag of ik het eigenlijk wel meen is het interessant voor me, omdat ik dan kan kijken: is hier werk voor mij te doen? Dan kan ik verder werken aan de bereidheid om in alles liefde te ervaren.

Wat betekent dienstbaar zijn voor jou?

Ik denk dat we altijd dienstbaar zijn. Zo'n vrouw in de tram is ontzettend dienstbaar. In relatie met haar kan ik mezelf ervaren, daar waar ik op dat moment ben. Op die manier is ze dienstbaar aan de hele tram. De een kan het als dienstbaar ervaren en de ander als iets anders.

Heb je een missie in je leven?

Er kan geen missie zijn voor iets wat er al is. De missie is volbracht. Ik hoef niet te leren wat ik al ben. In de wereld van eenheid bestaat er geen missie. Het inzicht dat liefde het enige is dat er is, creëert de liefde niet. De liefde is er al. Ik stond er met mijn rug naartoe en heb me omgedraaid. Ik zou kunnen zeggen: in de wereld van de dualiteit is het mijn missie me om te draaien om met mijn gezicht naar de zon, het licht te gaan staan. Dan valt de schaduw achter me. Als ik me omdraai, zie ik de schaduw en kan ik denken dat die er niet mag zijn of dat dit is waar het om gaat. Maar waarom zou ik daar blijven kijken? Draai je om.

Op welke wijze is Anja, je partner, betrokken bij je werk?

Anja schept de randvoorwaarden. Zij doet alles wat nodig is, zodat ik mijn werk kan doen. En dan ook werkelijk alles. Zij regelt ook praktische zaken en we bespreken veel. Ze is een rustpunt voor me. Mijn werk zit helemaal in ons leven en Anja is zeer betrokken. Buiten mijn werk om worden mij veel dingen gevraagd en Anja heeft een heldere kijk op wat ik beter wel of niet kan doen.

Ik verbaas me permanent

Je geeft al jaren allerlei trainingen, komt het nog wel eens voor dat jij je ergens over verbaasd?

Ik verbaas me permanent - en ik verbaas me niet. Het is maar waar ik ga staan. Soms denk ik: waarom zou iemand dit doen? Mensen beginnen hard te huilen en dan ben ik verbaasd. Dan moet ik ook lachen. Een keer riep iemand naar me: "Maar ik huil heel serieus!" Toen zei ik: "Maar ik lach ook heel serieus." Soms doet iemand iets wat ik niet snap. Dan vraag ik Anja: "Wat doet hij nou?" "Die is gewoon bang," zegt zij dan. Oh, denk ik dan, is hij bang? Het is net of ik dat dan zelf niet herken.

Komt het nog voor dat jij je verbaasd over jezelf?

Ik verbaas me zeker over mezelf. Een keer reed ik in de auto en dacht: hoe zou ik reageren als ik een flinke botsing had? Volgens mij zou ik gewoon uitstappen, kijken en tegen de ander zeggen: pak de papieren maar. Acht seconden later werd ik bediend. Iemand reed de auto total loss. Ik moest zo lachen en dacht: Jezus, dat gaat snel! De man die me aanreed zei: "Oh mevrouw, hebt u zich bezeerd? Wat nu?" En ik zei: "Pakt u de papieren maar." Het is me duidelijk dat ik moet ophouden met het bedenken van dit soort flauwekul. Ik leerde dat ik erop mag vertrouwen, dat ik in dergelijke situaties reageer zoals ik denk te zullen reageren, of niet natuurlijk!

Wat betekent ...van hart tot hart... voor jou?

Het schrijven van artikelen is een middel om te communiceren met mezelf. En dan is er ook nog een blad waar ze in kunnen. En waar anderen zich al dan niet geïnspireerd door voelen. Het blad is een mogelijkheid waardoor mensen hun hart kunnen openen, door de dingen die ze lezen of schrijven. Soms lees ik dingen die mij echt raken, of waarom ik enorm moet lachen. Eigenlijk wil ik niets meer doen wat me niet inspireert. Kletsen voor de klets, daar ga ik gewoon niet voor.

Hoe start jij je dag, stel jij je in op spiritualiteit?

Meestal doe ik een les uit Een Cursus in Wonderen en mediteer ik. Verder lees ik een of twee paragrafen uit de Cursus. Waar ik me over verbaas is dat ik elke keer denk, zou dit er nieuw ingeschreven zijn? Maar dan zie ik dat ik dingen onderstreept heb, dus moet ik het eerder gelezen hebben. Wat een spannende hoofdstukken, wat een boeiend boek! De werkboekles ben ik meestal al vergeten op het moment dat ik opsta. Ik heb de lessen heel strikt bestudeerd in eerste instantie. Dat doe ik nu niet meer. Tijdens de meditatie laat ik me onderhouden over iets wat aan de orde is op dat moment. Zoiets als overvloed. Zo'n mand met vijf vissen die nooit leeg raakt, dat is een beeld waar ik mee bezig kan zijn. Of er is een innerlijk gesprek. Of stilte. Ik zie in de jaren dat ik mediteer, dat mijn beelden veranderen. In les 69 staat dat je eerst de wolken opzij moet duwen en naar het licht moet gaan. Zo moest ik jarenlang eerst over een hekje heenstappen. Op een dag ontdekte ik, dat het hekje in een haag was veranderd met een poort erin. Ik hoefde niet meer over dat hek, ik kon gewoon door die poort in de haag lopen. De entree naar het gebied waar ik ben, en het gebied zelf, zijn aan verandering onderhevig. Dat vind ik zo interessant om te zien. Het is ook zo bemoedigend dat er werkelijk een innerlijke leefwereld is, die vredig is en voor het grijpen ligt. Als ik mediteer is Jezus er altijd. En ook het beeld van Jezus en de manier waarop hij er is, verandert alsmaar. Van het clichébeeld van de man met de baard, naar een volkomen transparante lichtverschijning. Mijn aanwezigheid daar ervaar ik ook op een andere manier. En eigenlijk geldt dat voor alles. Ook als ik op straat loop, ervaar ik wat ik zie meer als transparant. Niet alleen in licht lichter, maar ook in substantie. Alsof de massiviteit van de dingen af is. Mijn hele leven voelt lichter.

Ingeplugd in de kosmos

Hoe zou jij je relatie met God omschrijven?

Wat opkomt is: ik ben God, God ben ik. Hecht waarde aan deze woorden of juist niet, neem ze serieus of juist niet en neem ze vooral niet persoonlijk. Denk niet dat het iets anders is als: ik ben jij en jij ben ik, ik ben de cavia en de cavia ben ik. Niets bijzonders dus! Ik ben alles, ik ben niets. En zoals gezegd, dit is niet persoonlijk.

Hoe zou jij je relatie met jezelf omschrijven?

Ik ben dol op mezelf. En ik ervaar het als een cadeau om dat nu uit mijn eigen mond te horen. Ik heb ook jaren gezegd dat ik niet dol was op mezelf. Gelukkig ben ik daarmee gestopt.

Wie of wat inspireren jou en waarom?

Iedereen die tegenover me zit en met wie ik werkelijk uitwissel van hart tot hart. Dat is waar ik me geïnspireerd voel. Het is dan alsof ik ingeplugd zit in de kosmos. Dat voelt als onnoemelijk vrij en enorm uitbreidend. Als iemand me vertelt wat hem of haar werkelijk raakt, en er is een openheid... Dat verveelt me nooit. Dan voel ik me er rijk mee dat ik dat mag horen. Een tijdlang reisde ik veel met de trein en zei ik tegen wildvreemden: "Mag ik u wat vragen... bent u gelukkig?" Dan kwamen er reacties als: "Wat zegt u nu toch? Dat heeft nog nooit iemand me gevraagd." En dan begon men te vertellen. Ook iemand als Byron Katie inspireert me. Haar helderheid en de manier waarop ze in mijn ogen vrijheid en liefde leeft. Daar kijk en luister ik graag naar. Maar uiteindelijk ben ik zelf degene die me inspireert om ermee aan de slag te gaan. Er zijn mensen die me iets aanreiken. En dat gaat alleen als ik mijn ogen, oren en hart heb openstaan.

Ben jij je nog op een of andere wijze aan het ontwikkelen?

Ja, ik denk dat ik alsmaar nieuwe dingen ontdek. En daarmee bedoel ik vooral: beperkingen ontmantelen, beperkende gedachten verlaten.

Je hebt het door Jasmuheen geïnspireerde 21 dagen programma gedaan, waarbij je lichaam overschakelt van vaste voeding naar lichtvoeding. Wil je daar wat over zeggen?

Het grappige van het gedoe met die voeding vond ik dat ik wist dat ik iets ging doen dat kon - en ik ervoer het niet als iets buitengewoons. Er was een zweem van herinnering en voldoende vertrouwen. Wat ik er interessant aan vond, was om al die lichamelijke dingen te zien die erbij kwamen. Zoals ik het fascinerend vind, dat ik pijn in mijn rug kan hebben en dat die ook weer kan verdwijnen.

Ik had een keer een akkefietje met iemand. Een behoorlijke akkefiet in mijn beleving. Ik belde Anja en ze zei: "Wat klink je raar, wat is er met je aan de hand?" Toen realiseerde ik me dat ik misselijk was, kortademig, pijn in mijn arm had en ik dacht toen: ik krijg een hartaanval. Anja zei: "Hier moet je iets aan doen, want als je zo doorgaat krijg je echt een hartaanval." Ik snapte, dit moet ik oplossen, anders krijg ik inderdaad een hartaanval. De volgende dag zocht ik direct contact met de persoon in kwestie en heb gezegd: "Tot nu toe is dit en dat gebeurd, en ik wens daar niet meer aan mee te doen." Twee minuten later waren al mijn klachten weg. Dat was een moment waarop ik dacht: kunnen mijn gedachten dit?! Het fascineerde me, dat ik het maakte... en ook weer stopte.

Die fascinatie had ik ook gedurende het 21-dagen proces. Over dat geluid zo sterk kan worden. En dat mijn reuk zo toenam. Sinds die periode merk ik dat ik transparanter ben geworden. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, maar ik merk dat het invloed heeft gehad op mijn helderheid. Hoewel ik daarna toch weer gewoon ben gaan eten, is er een soort lichtheid gebleven. De ervaring dat je van prana, van licht kunt leven, gaf mij een geweldig besef van vrijheid. Stel dat iedereen dat zou beseffen, het zou de wereld veranderen. Ik kan dus gewoon een week niet drinken en weken niet eten en me uitstekend voelen. Veel fitter dan nu eigenlijk. Ik heb me ontzettend gerealiseerd dat eten niets met het fysieke te maken heeft. De behoefte eraan zit alleen in de mind, in het denken of in het patroon. Het is verleiding. Afleiding. Niets anders. En zoals roken en drinken helderheid onderdrukt, doet eten dat ook. Dat ik weer ben begonnen met eten, komt doordat mijn werk niet op dit terrein ligt. Alles wat ik met eten heb, is een persoonlijk issue. En mijn sociale leven ontregelde erdoor in zekere zin. Voor Anja was het ongezellig dat ik niet meer at. Een geweldig inzicht wat ik eruit heb gehaald, het kwam zo recht voor mijn ogen, is - het enige wat ik hoef te doen is, adem in... adem uit. Het gaat niet om eten en drinken. Het hele leven gaat alleen om adem in... adem uit. En zelfs dat niet. Geweldig! Het reduceerde alles tot dat ene - en zelfs dat niet. Dat maakte en maakt mijn leven simpel. Eten, drinken, of wat dan ook is geen excuus om niet liefde te leven. Dit is geen stok achter de deur, maar een pure constatering. Ik ben in dit proces veel angst kwijtgeraakt.

Als je een boek zou schrijven over je leven, wat zou daarvan dan de titel zijn?

Ik ben onschuldig.

Tot slot trekt Els nog een kaartje:

(...) als je alleen naar jezelf kijkt, kun jij jezelf niet vinden, want dat is niet wat jij bent.
T8.111.5:7

Reactie: Daar waar we in de wereld mensen ontmoeten, kunnen we onszelf zien. Als het licht zichzelf wil zien, moet het ergens op vallen. Dus als ik mijn licht wil zien, moet het eerst op een ander vallen. Als mijn projectie op jou valt dan zie ik mezelf. Ik denk wel eens dat het plezier van contact er vooral in ligt, dat ik daarin mezelf ontmoet.

elsthissen.nl © 2018 | privacyverklaring

Ga terug naar de startpagina Druk deze pagina af Ga terug naar het begin van de pagina

Els Thissen

  1. over
  2. agenda
  3. video's
    en foto's
  4. publicaties
  5. ...van hart
    tot hart...
  6. shop
  7. reacties